|
Przy ciele Tristana Izolda Jasnowłosa uklękła. Wyjęła z szkatułki wywar i podała ukochanemu.
|
|
|
|
 |
 | |  |
| Mój Tristanie, mój Panie. Moja miłość do Ciebie nigdy nie znikła. Proszę obudź się! | |
 | |  |
|
|
|
|
Tristan nie umarł dzięki swojej ukochanej. Miłość złączyła ich na wieki.
|
|
|
|
| | |
| Izold! To Ty! Mówili mi, że przepadłaś! Moja miła | |
| | |
|
 |
| | |
| Jestem Tristanie! Musimy uciekać, nasza miłość nie może odnaleźć się w tym świecie! | |
| | |
|
|
|
|
I tak historia Tristana i Izoldy się kończy. Razem żyli wiele wiele lat. Po tylu próbach w końcu byli razem.
|
|
|
|
| | |
| Oczywiście Izoldo, moja kochana. Ruszajmy. | |
| | |
|
|
|
|
