|
Tristan był już słaby, alby czuwać na urwisku. Od wielu dni płakał za Izoldą, która nie przybywała. Wreszcie wiatr zrywa się i biały żagiel błyska na widnokręgu.
|
|
|
|
 | |  |
| Tyle czasu minęło i dalej nic, chyba los tak chciał. | |
 | |  |
|
 |
| | |
| Pani mój miły, Kaherdyn przybywa. Ujrzałam statek na morzu. | |
| | |
|
|
|
|
W tej chwili Izolda o Białych Dłoniach pomściła się.
|
|
|
|
| | |
| Pani nadobna, jesteś pewna, że to jego statek? Powiedz mi jaki na nim żagiel? | |
| | |
|
|
| | |
| Widziałam dobrze. Wiedz, że jest cały czarny. | |
| | |
|
|
|
|
Tristan obrócił się do ściany i płakał z całych sił.
|
|
|
|
| | |
| Izold, przyjaciółko moja! Nie mogę strzymać życia dłużej. | |
| | |
|
|
|
|
